تالار ویولن

ملاک برای قابل قبول بودن نوازندگی نه صرفا زدن آهنگ،و نه رضایت اطرافیان است بلکه به نظر من در نوازندگی کلاسیک تنها وقتی می توان گفت که به حد قابل قبولی رسیده ایم که تمامی نت ها حداقل در پوزسیون یک را با کمترین فالشی ممکن در اتود ها بنوازیم که این موضوع را هم فقط استاد ماهر می تواند تشخیص دهد در نتیجه به نظر من نوازندگی بدون استاد اشتباه بسیار بزرگی است حتی اگر کار ما از نظر اطرافیان فوق العاده باشد.

ولی در کل برای یک نوازنده هیچ مرزی وجود ندارد و جایی نیست که با رسیدن به آن بتوان گفت که کار تمام شده است همان طور که ساموئل یروینیان نوازنده ی برجسته ی ارمنستانی گفته که از هفت سالگی شروع به آموختن کرده و هنوز هم (بعد از حدود 40 سال) در حال آموختن است.

گذشته از آن کسی که برای کیفیت نوازندگی خود حد و مرز مشخص کند حتی به همان حد مورد انتظار خود هم نمی رسد و همیشه باید این را به خاطر داشت که همواره جا برای پیشرفت و بهتر شدن وجود دارد.