ویولن در اواخر دوره ی ناصر الدین شاه وارد ایران شد و کم کم جای کمانچه را گرفت به طوری که حتی برخی از نوازندگان کمانچه آن را رها کرده و به آموختن ویولن پرداختند مثل حسین خان اسماعیل زاده، علی اصغر بهاری، حسین یاحقی و . . .

در ابتدا به جز استاد صبا و شاگردان مدرسه ی عالی موسیقی سایر نوازندگان ویولن از تکنیک کمانچه برای نواختن ویولن استفاده می کردند.

البته ویولن نتوانست کاملا کمانچه را منسوخ کند و همچنان کمانچه جزء ساز های محبوب در سبک ایرانی بوده و توانسته جایگاه خود را حفظ کند اما چیزی که مسلم است با وارد شدن ویولن به ایران محبوبیت کمانچه به طور چشمگیری کاهش یافت و آن هم به دلیل ارزش بین الملی و حساسیت و کوک های متنوعی است که ساز ویولن قادر به پذیرش آنهاست به همین دلیل امروزه ساز ویولن از محبوبیت بیشتری نسبت به کمانچه برخوردار است.

نکته ی دیگری نیز در این مورد هست آن هم این که با توجه به وجود تفاوت در افکار و اندیشه های اشخاص مختلف و تفاوت سلیقه ها هیچگاه شخصی نمی تواند بگوید که قطعا کمانچه بهتر و زیبا تر است یا ویولن زیرا در این صورت آن شخص قصد تحمیل نظر شخصی خود به دیگران را دارد.

ولی در نهایت با توجه به دلایلی که ذکر شد حداقل به نظر من ویولن ساز توانا تر و به مراتب پر طرفدار تری است.